Ek Chotishi Kavita

“ओढ" म्हणजे काय ते जीव लावल्याशिवाय समजत नाही.
"विरह" म्हणजे काय ते प्रेमात पडल्याशिवाय समजत नाही.
"प्रेम" म्हणजे काय ते स्वत: केल्याशिवाय समजत नाही.
"पराजय" म्हणजे काय ते शत्रु कडुन हारल्याशिवाय समजत नाही.
"दु:ख" म्हणजे काय ते अपेक्षाभंग झाल्याशिवाय समजत नाही.
“सुख" म्हणजे काय ते स्वत: मध्ये शोधल्या शिवाय मिळत नाही.

विचार करा....फक्त ५ मिनिट्स

एकदा लग्न झालं की, आपलं आयुष्य सुखात जाईल असं आपल्याला वाटत असतं...
असं वाटण्याची जागा,
मूल झालं की...
मोठं घर झालं की...
अशा अनेक इच्छांच्या अंगाने वाढतच जाते .
दरम्यानच्या काळात, आपली मुलं अद्याप मोठी झालेली नाहीत . ती जरा मोठी झाली की सारं ठीक होईल , अशी आपण मनाची समजूत घालू लागतो . 

Joke: Aagrahache Nimatran (Match saathi)

CLICK ON THE IMAGE ABOVE TO ENLARGE

सौमित्र : शेवटची निघून जाताना

 तू निघून चाल्लीयेस कायमची हे कळल्यावर

अचानक लक्षात येतंय

तुझ्यावर लिहिणार होतो मी एक प्रेमकविता

तुझ्या नुस्त्या आसपास असण्यादिसण्यानेच जणू

आपोआप उमटत जातील ओळी कुठल्यातरी कागदावर

इतके माझे डोळे तुझे झाले होते

You are love...

I know that this does not go with the nature of this blog, but I could not refrain.

When you are together with that special someone, you pretend to ignore that person.

But when that special someone is not around, you might look around to find them.

At that moment, you are in love.

Although there is someone else who always makes you laugh, your eyes and attention might go only to that special someone.

Then, you are in love.

Although that special someone was supposed to have called you long back, to let you know of their safe arrival,your phone is quiet.

You are desperately waiting for the call!

At that moment, you are in love.

If you are much more excited for one short e-mail from that special someone than other many long e-mails,

you are in love.

घटना (Ghatana) - दॄष्टीकोन

घटना १ - सामान्य दॄष्टीकोन

स्थळ - अर्थातच ऑफिस

वेळ - चंद्र जांभया देत सूर्याला वर बोलावत झोपायच्या तयारीत आहे.

पार्श्वभूमी - तुम्ही नेहमीप्रमाणे असंख्य चुका केल्याने बॉसला वरून दट्ट्या मिळालाय. तोच दट्ट्या आता बॉस तुमच्याकडे घेऊन येतोय.

होळीनिमीत्त हार्दिक शुभेच्छा

रंगात रंगुनी जाऊ

सुखात चिंब न्हाऊ

जीवनात राहू दे रंग

सौख्याचे अक्षय तरंग ..

*********************************************

तनामनावर उमटले आज रंगांचे तरंग

होळी घेउनी आली विविधतेचा संग

उधळू मुक्त भावना आज रंगांच्या समवे

परस्परांवर प्रीत जडावी विसरु रुसवे फुगवे

होळीनिमीत्त हार्दिक शुभेच्छा... !!!!!!

Molkarin joke

मालकिन: काय ग... 3 दिवसांपासून कामाला नाही आलीस, तेहि न सांगता?

मोल्करिन: ओ Madam... facebook वर status update करून गेले होते की गावाला जाते म्हणून.. साहेबांनी comment पण दिली की "Come soon... Miss U!!"

Wife control (Joke)

God comes and says :-
 "I want the men to form two queues, one line for the men who had control over their women, and the other one for the men who were controlled by their women. Also, I want all the women to go away so that no man and woman can talk.

 Next time God comes back, the women are gone, and there are two lines.
The line for the men who were controlled by their women is 100 miles long, and
in the line of men who had control over their women there is only one man.
 

God gets mad and says,
"You men should be ashamed of yourselves. I created you in my image, and you were all controlled by your mates. Look at the only one of my sons who stood up and made me proud.  Learn from him!"

"Tell them, my son, how did you manage to be the only one in this line?"

 The man replies,
 
 "I don't know, my wife told me to stand here.

कामाचा ताण :एक आसन

कॉर्पोरेट स्ट्रॅटेजी...........कामाचे ओझे जास्त असल्यास खालील आसनाचा प्रयोग करुन पहा....कामाचा ताण नक्की कमी झालेला जाणवेल
१) प्रथम टेबलावरील काम थोडे बाजुला करावे...
२) ते जमत नसल्यास तुमची खुर्ची टेबलापासुन थोडी मागे घ्या..
३) डोळे मिटा..हात डोक्या मागे घ्या
४) दीर्घ श्वास घ्या
५) श्वास हळू सोडा ( असे पाच वेळा करा)
६) पुन्हा एकदा दीर्घ श्वास घ्या ( डोळे बंदच राहु द्या
७) या वेळी श्वास जोरात सोडा
८) श्वास सोडताना हात झटका
९) हात झटकताना तेव्हढ्याच त्वेशाने पुट्पुटा ............ .( खड्ड्यात जाउदे कंपनी.....)

कामाचा ताण नक्की कमी झालेला जाणवेल

हळदी कुंकू - पण राजकीय

आपल्या नवऱ्यांची भांडणं असोत किंवा मतभेद असोत, बायकांनी मात्र त्या भांडणांची सावली आपल्यावर पडू देऊ नये असं ठरविले. त्यामुळं महाराष्ट्राच्या राजकारणातील रथी-महारथी, आघाडी-युती, लातूर-बारामती या सगळ्यांच्या बायका एकत्र आल्या आणि त्यांनी हळदी-कुंकवाचा जंगी कार्यक्रम केला. हसणं, खिदळणं, खाणं, गप्पा असा कार्यक्रम धमाल रंगला. आणि मग कोणीतरी टूम काढली नाव घेण्याची. अर्थातच नाव घेण्याचा पहिला मान मुख्यमंत्र्यांच्या बायकोचा. त्यामुळं सगळ्यांनी आग्रह करून मिसेस सत्वशीला चव्हाणांना खुर्चीवर बसवलं आणि उखाण्यांच्या कार्यक्रमाची सुरुवात केली. दिल्लीत राहून असल्या कार्यक्रमांचा खरं तर त्यांना विसर पडला होता; परंतु नवऱ्याचा आदर्श बाळगून त्यांनी लगेचच इथल्या वातावरणाचा सराव करून घेतला. घसा साफ केला आणि नाव घेतलं-

इथली थंडी अशी तशीच, दिल्लीत थंडी जोरात
बिल्डर आला दारात, की पृथ्वीराज घुसतात घरात

अर्थात टाळ्यांचा प्रचंड कडकडाट झाला. मुख्यमंत्र्यांच्या बायकोच्या पाठोपाठ उखाणा घेण्याचा आपला हक्क मिसेस भुजबळ किंवा मिसेस आबा यांनी हिरावून घेऊ नये म्हणून अजितदादांच्या बायकोनं चपळाई केली आणि खुर्ची गाठली. सर्वाचं लक्ष वेधून घेतलं. आणि शांतता होताच सुनेत्रा पवार यांनी उखाणा सुरू केला-

वाट पाहायची हद्द झाली, कित्ती कित्ती वाट पाहिली
अजितरावांची आता फक्त एकच पायरी राहिली

काँग्रेस आणि राष्ट्रवादी झाल्यावर आता भाजपाला संधी मिळाली पाहिजे, असा विचार करीत प्रज्ञा मुंडे यांनी खुर्चीकडे धाव घेतली; परंतु त्याआधीच नीलम राणेंनी खुर्चीचा ताबा घेतला होता. त्यामुळं त्यांना बाजूला उभे राहावे लागले. नीलमताईंनी चारी बाजूला नजर वळवून एखाद्या फलंदाजानं फिल्डिंगचा अंदाज घ्यावा तसा अंदाज घेतला आणि मग खणखणीत आवाज लावला-
समुद्रावर वारा सुटला की नारळ-सुपारी आनंदानं झुलते
‘अहो मुख्यमंत्री’ म्हटलं की नारायणरावांची कळी खुलते

नीलमताई डौलात उठल्या आणि प्रज्ञा मुंडे खुर्चीवर बसल्या. मिसेस गडकरींनी कान टवकारले आणि त्या खुर्चीच्या जवळ सरकल्या. प्रज्ञा मुंडेंनी उखाणा घेतला-

अंगात जाकिट, खिशात पाकिट, अंगठीत  चार  खडे
गोपीनाथराव, तुम्ही धीर नका सोडू गडे

चारही बाजूंनी या उखाण्याला मोठा प्रतिसाद मिळाला आणि कांचन गडकरींनी खुर्चीत पटकन् स्वत:ला झोकून दिलं. वैदर्भी अघळपघळ स्वभावानुसार त्यांनी थेट उखाणा सुरूही केला-

नाश्त्याला वडे, जेवणात खीर, दुपारी भेळ, रात्री हॉटेलात जाऊ
तरी नितीनराव म्हणतात, सांग- मधल्या वेळेत काय खाऊ?

पुढे जाऊ की नको अशा द्विधा मन:स्थितीत असलेल्या आर. आर. आबांच्या बायकोला मीनाताई भुजबळांनी हातानं धरून आणलं आणि खुर्चीवर बसवलं. मग सुमन आबा पाटील यांनी जरा संकोचत संकोचत उखाणा म्हटला-
कुणी म्हणतं हाटेल, आन कुणी म्हणतं ढाबा
सासरी आल्यावरच कळलं, नवऱ्याला म्हणत्यात आबा

या उखाण्यानं सगळीकडेच एकच जल्लोश झाल्यावर चहासाठी कमर्शियल ब्रेक जाहीर करण्यात आला.
’ ’
ब्रेकनंतर सगळ्यांचं स्वागत वगैरे झालं आणि आबांच्या बायकोने भुजबळांच्या बायकोला खुर्चीवर बसवीत फिट्टंफाट करून टाकली. मीनाताई भुजबळांनी मनातल्या मनात भुजबळांचा धावा केला आणि नाव घेतलं-

नव्या जमान्यात, नव्यानं लिहिली पाहिजे आता एबीसी
छगनरावांच्या बाराखडीत पहिली अक्षरं ओबीसी
मीनाताई उठून राष्ट्रवादींच्या बायकांत जाऊन बसल्या तोवर रश्मी ठाकरेंनी खुर्ची गाठली. त्याचवेळी शर्मिला ठाकरेही तिथं पोचल्या. दोघींमध्ये जणू संगीत खुर्चीची स्पर्धा लागली. परंतु वैशाली देशमुख पुढे सरसावल्या आणि शर्मिलाला म्हणाल्या, ‘अगं, ती मोठी आहे तुझ्यापेक्षा.. तिचा मान पहिला.’ शर्मिलाकडे विजयी मुद्रेने पाहत रश्मीताईंनी खुर्चीवर बसत उखाणा सुरू केला-

कधी कधी बघतात माझ्याकडे ते अशा काही चेहऱ्यानं
उद्धवरावांचा काढते फोटो, मी हृदयाच्या कॅमेऱ्यानं
रश्मीताईंच्या उखाण्याला मिळालेली दाद पाहून शर्मिला ठाकरेंवरची जबाबदारी वाढली. त्यांनी साडीचा पदर कमरेला खोचत पोज घेतली आणि उखाणा मारला-

‘मराठीत म्हणतात पाच, त्याला इंग्रजीत म्हणतात फाइव्ह
सगळ्यांची भाषणं ‘डेड’ फक्त राजचंच भाषण ‘लाइव्ह’
वातावरणात राजकीय ताण संपला. खेळीमेळीनं सगळं सुरू होतं. ते पाहून वैशाली देशमुखही मोकळ्या झाल्या. त्यांनी आग्रहाची वाट न पाहता खुर्चीवर बसत नाव घेतलं-
सदा मेला टकामका बघतो, एक नंबरचा चोंबडा
कोण म्हणता? अहो, विलासरावांच्या केसांचा कोंबडा!

हास्याची लकेर सर्वत्र उमटली. अशोकराव चव्हाणांची बायको मराठीत उखाणा घ्यायला संकोचत होती. वैशालीताई म्हणाल्या, ‘अगं, इंग्रजी चालेल!’ मग त्या उठल्या-
आऊट ऑफ टेन, एकसारखे असतात नाइन
यू डोंट वरी, नाऊ अशोकराव इज फाइन

मिसेस चव्हाणांच्या या खुलाशानंतर सगळ्यांनी मिळून आग्रहानं प्रतिभा पवारांना खुर्चीत बसवलं. त्यांनीही सगळ्यांचा मान ठेवला-
बारा कोस बारामती, दहा कोस वाई
शरदरावांचं नाव घेते, सुप्रियाची आई

इथंसुद्धा त्यांनी मुलीला प्रमोट केलं.. अशी कुजबूज यावर अजितदादांच्या बायकोनं केली.

Mala kuni sangel ka prem kase karayche? (Marathi poem)

मला कुणी सांगेल का पाहिले प्रेम कस करायच असत

मला कुणी सांगेल का पाहिले प्रेम कस करायच असत

दिवस रात्र २४ तास फक्त तिलाच पुजयाच असत
तिच्याच आठवणीने स्वताला विसरायच असत
कॉलेज रूम रास्ता यात फक्त तिला शोधयाच असत
अन देवाकडे फक्त तिच्या दर्शानाच साकड़ घलायाच असत
हे नाही तर मला कुणी सांगेल का पाहिले प्रेम कस करायच असत

जळी तळी आभाळी अन आरश्यात तिचे प्रतिबिम्ब बघायच असत
बघता बघता तिला आपण स्वताला हरवायच असत
कधी चुकून नजर भिडली तर नजरेला खाली झुकवायाच असत
अन चोरून फक्त तिला एकटक बघत बसयाच असत
हे नाही तर मला कुणी सांगेल का पाहिले प्रेम कस करायच असत

ती रोज स्वप्नात येते म्हणुन रोज सजुन लवकर झोपायच असत
अन स्वप्नात सुद्धा तिला फक्त बघून दुरून हसयाच असत
रोज सकाळी हातांच्या ओंजाळीत तिला पहयाच असत
देवाच्या आधी चुकून तिचेच नाव वदयाच असत
हे नाही तर मला कुणी सांगेल का पाहिले प्रेम कस करायच असत

ती समोर नसतांना तिच्यावर सिंहा सारख काव्य म्हणयाच असत
ती वर्गात येताच मग सश्या सारख बेंच खाली लापयाच असत
आपण स्वत मुद्दाम चुकून आपल्या चुकान्वर तिला हसवायाच असत
ती हसताना तिच्या हास्य मोतिंना हळूच हृदयावर झेलायाच असत
हे नाही तर मला कुणी सांगेल का पाहिले प्रेम कस करायच असत

तिला सांगायला घाबरत असंलो तरी एकदा आवसान एकवटायच असत
भले ती स्वीकारो व ना स्वीकारो पाहिले प्रेम तिलाच अर्पायाच असत
हे नाही तर मला कुणी सांगेल का पाहिले प्रेम कस करायच असत

Bandya (marathi joke)

हेडमास्तर- का रे बंड्या शाळेत यायला आज उशीर का झाला?
 
बंड्या - काय करणार बाईक खराब झाली होती सर.
 
हेडमास्तर - बस ने येता येतं नव्हतं का गधड्या???
...
बंड्या - मी म्हटलं होतं सर पण तुमची मुलगी ऐकेल तर शप्पथ.

Nakki wacha (Marathi Lekh)

    हे लग्न झालेल्यांनी, न झालेल्यांनी

    आणि लग्न होणार असलेल्यांनी .......

    नक्कीच वाचा: विचार करा.


    एका रात्री मी घरी आलो ते मनाशी काही ठरवूनच.
    जेवताना मी तिचा हात हातात
    घेतला आणि म्हणालो, "मला तुझ्याशी काही बोलायचं आहे."


    तिच्या डोळ्यांत वेदना उमटली;
    तरीही ती शांतपणे जेवत होती,
    सगळे शब्द जुळवून मी तीला  सांगितलं,
    मला घटस्पोट हवाय."


    तिने शांतपणे विचारल,- "का?"


    तिचा प्रश्न मी टाळला, ती भडकली.
    समोरच ताट तिने भिरकावून दिलं.
    लग्न मोडायला नेमकं काय कारण आहे,
    हे तिल जाणून घ्यायचं  होत;
    पण माझं मन दुसऱ्या  स्त्रीवर आलय हे मि तिला
    स्पष्टपणे सांगू  शकत नव्ह्तो.

    माझा बँक ब्यालन्स, कार, घर, सगळ मी तिला देऊ केलं:
    पण मी समोर केलेल्या घटस्पोटाच्या कागदाचे तिने तुकडे केले.



    दुसऱ्या दिवसी तिने माझ्यासमोर घटस्पोटा विषयीच्या अटीचा कागद समोर केला.
    तिला माझ्याकडून काहीही नको होते, फक्त एक महिन्याची नोटीस हवी होती आणि
    या एक महिन्यात दोघांनीही नॉर्मल रहावं अशी तिची इश्च्या होती.
    तिची कारणे साधी होती. महिन्या भरात आमच्या मुलाची परीक्षा होती
    आणि त्याच्यावर काहीही परिणाम व्हायला नको होता.
    तिची आणखी एक अट होती.
    लग्नाच्या दिवसी मी तिला बेडरूम पर्यंत कसं उचलून नेलं होत.
    त्याप्रमाणे रोज महिनाभर तिला न्यायचं होत तशी तिची अटच होती.
    मला वाटलं तिला वेड लागलंय; पण महिना व्यवस्थित जावा यासाठी मी तिची अट मान्य केली.


    घटस्पोटाच्या विचारामुळे अनेक दिवस माझा पत्नीसोबतचा संपर्कच झालेला नव्हता. त्यामुळे पहिल्या दिवसी बेडरूम पर्यंत तिला नेताना आम्ही दोघही फार अवघडून गेलो.
    मी तिचा हात धरून बेडरूम पर्यंत नेतान माझ्या मुलाने
    बघितलं आणि त्याला फार आनंद झाला.


    दुसया दिवसी ती माझ्या छातीला टेकून होती.
    आपण आपल्या बायकोकडे बरेच दिवस
    नित बघितलेच नाही हे मला जाणवलं;
    आणि तिचा सहवास मला अचानक हवाहवासा वाटू लागला. आपण हिच्या बाबतीत असा अचानक निर्णय का घेतोय,
    असा प्रश्न पडला.
    त्यानंतरच्या प्रत्येक दिवसी तिला उचलून किंवा सोबन बेडरूम पर्यंत नेताना आमच्यातली एक हवीहवीशी जवळीक वाढत असल्याचं मला जाणवलं.
    रोजच्या प्रमाणे तिला अचानक उचलताना मला जाणवलं, तीच वजन कमी झालंय. हृदयातल्या वेदनाचां
    हा परिणाम होता. मी आस्थेने तिच्या कपाळाला स्पर्श केला.


    दिवसागणिक तिचं कमी होणारं वजन 
    माझी काळजी वाढवत होत.  पण तिच्या अटीच
    पालन करताना मला आंतरिक समाधान मिळत होत, आमच्यात काय घडतंय  याची कल्पना
    नसतानाही आमचा मुलगा खूप खुश होता.


    आमच्यात दुरावा निर्माण झाला होता कारण आमच्यातली जवलीकच संपली होती.
    जी परत आयुष्यात येत होती.


    महिन्याच्या शेवटच्या दिवसी - मी मनाशी निर्णय घेतला.  माझ्या प्रेयसीच्या घरी आलो आणि मी माझ्या पत्नीला घटस्पोट देऊ शकत नसल्याच स्पष्टपणे सांगितले.
    ती चिडली, संतापली, पण आता मला काही यैकायाच
    नव्हते.  माझ्या प्रिय पत्नीचा हात मला आता मरे पर्यंत सोडायचा नव्हता.
    मी वेगाने CAR चालवत घरी आलो. 
    माझ्या चेहऱ्यावर हसू होत.
    हातात फुलांचा गुच्छ होता. मी बेडरूम मध्ये पोहचलो, तर... माझी प्रिय पत्नी बेडवर निष्प्राण पडलेले होती.
    मुलाला जवळ घेऊन मी अनावर रडत सुटलो.
    माझ्या प्रेमापायी तिने जीव दिला होता. ती असताना मी जे करायला हव ते केल नाही.
    जे प्रेम , जी जवळीक तिला हवी होती ती मी तिला दिली नाही. आता माझे अश्रू तिला परत आणू शकत नव्हते.


    पती-पत्नीच्या नात्यात कार, बंगला, प्रेयसी, पैसा काहीही महत्वाच नाही.
    महत्वाच आहे ते प्रेम, जवळीक आणि विश्वास.

Mi Aahech Ashi (Marathi Poem)

मी आहेच अशी

मी आहेच अशी मैत्री करणारी
मैत्रिसाठी वाट्टेल ते करणारी
प्रत्येक मित्राचा विश्वास जपनारी
आयुष्यभर घट्ट मैत्रिची
साथ निभावनारी

मी आहेच अशी सतत बोलनारी
मित्राना नको ते प्रश्न विचारनारी
प्रश्न विचारुन त्याना सतवनारी
उत्तरे सांग म्हणुन
तगादा लावणारी

मी आहेच अशी मस्त जगनारी
सदानाकदा स्वप्नामद्ये रमनारी
आपल्यातच आपलपन जपनारी
पण इतरांच्या आनंदासाठी
स्वतालाही विसरनारी

मी आहेच अशी मनासारख जगनारी
यशाचे शिखर चदताना हाथ देणारी
अपयशाचे घाव सोसताना सांत्वन करणारी
सुखाच्या रस्त्यावरून जाताना
आयुष्य सजवनारी

मी आहेच अशी सर्वांच ऐकनारी
आई वडील याना देव माननारी
त्यांचावर जास्त विश्वास ठेवणारी
त्यांच्या कोणत्याही निर्णयावर
समाधानी असणारी